– koncepcja prawa handlowego jako odrębnej gałęzi prawa prywatnego wywodzi się z ustroju feudalnego (kryterium stanowe) → w państwach demokratycznych kryterium stanowe było wykluczone, ale podział ten nadal był ogólnie akceptowany (oparty na zmodyfikowanych kryteriach – podmiotowych, przedmiotowych, mieszanych) → obecnie coraz silniejsza krytyka tego podziału (w szeregu państw regulacje te znalazły się w obrębie kodeksów cywilnych);

– koncepcja prawa gospodarczego (rozwijała się w Europie Zach. po I wojnie na tle wzrastającego interwencjonalizmu państwa w sferę obrotu gospodarczego) – neguje ona podział na prawo prywatne i publiczne, a za prawo gospodarcze uznaje normy regulujące zagadnienia gospodarcze;

* w doktrynie socjalistycznej przyjęte – w Czechosłowacji i w NRD jako odrębne kodyfikacje prawa gospodarczego → koncepcja ta straciła sens po upadku systemu komunistycznego;

– Polska → uchwalono KH z 1934 r. (regulował pozycję i czynności prawne kupca, a stosowanie prawa cywilnego tylko gdy brak przepisów KH, ustaw szczególnych lub powszechnego w państwie prawa zwyczajowego) → uchylono KH wraz z uchwaleniem kc, ale pozostawiono przepisy dot. spółek handlowych → uchylono te przepisy wraz z uchwaleniem KSH z 2000 r., a prywatnoprawne instytucje regulujące czynności osób prowadzących działalność gospodarczą znalazły się w części ogólnej kc;

 w związku z powyższym brak uzasadnienia dla wyodrębnienia prawa handlowego, tym bardziej nie dla koncepcji prawa gospodarczego, gdyż negacja podziału na prawo publiczne i prywatne nie sprzyja rozwojowi gospodarki rynkowej;

– prawo handlowe uznane za odrębną dyscyplinę naukową i dydaktyczną;