– wiążące ustalenie konsekwencji prawnych stanu faktycznego = końcowe orzeczenie w którym sąd ustala stosunek prawny/nakazuje pewne zachowanie → ustanowienie normy indywidualnej;

– dla wydania końcowego orzeczenia sąd dokonuje subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwą normę prawną (stwierdza, że ten stan faktyczny należy do zakresu zastosowania tej normy), a dyspozycja zastosowanej normy wskazuje konsekwencje prawne;

* odmienne stanowisko – E. Łętowska, wg której norma raz wyinterpretowana ma trwanie ograniczone w czasie, a jej użycie wyczerpuje się w akcie stosowania → pogląd niezgodny z przyjętym w pojęciem normy prawnej oraz wyraźnym rozróżnieniem aktu stanowienia i stosowania norm prawnych;

– organ związany jest dyspozycją, ale system prawa często pozostawia luzy decyzyjne w tym zakresie (postulat elastyczności prawa);

* czasem ustawa wskazuje jedynie cele, a sąd może sam wybrać środki;

* czasem ustawa wskazuje alternatywę;

* czasem wskazuje konsekwencje w sposób niewyczerpujący;

* gdy konsekwencje to świadczenie pieniężne sąd zwykle albo nie ma ścisłych kryteriów, albo może od nich odstąpić (np. „odpowiednie odszkodowanie”);

– także na tym etapie ważna jest znajomość stosunków społecznych oraz założeń aksjologicznych systemu prawnego, nie może to być automatyczne jedynie podporządkowanie stanu pod normę i wyznaczenie konsekwencji;