→ Idea szczególnej ochrony konsumenta (rozwój – ostatnie 40 lat na świecie) opiera się na założeniu zrównania szans konsumenta w podej¬mowaniu rzeczywiście wolnej i rozważnej decyzji przy zawieraniu umowy z profesjonalistą → liczne dyrektywy UE

* To założenie aksjologiczne nie determinuje jednoznacznie poję¬cia konsumenta (zakresu podmiotów)

Pojęcie konsumenta

– Początkowo kc (art. 384 § 3) uznawał za konsumenta również osobę prawną, jeśli zawierana umowa nie dotyczyła działalności gospodarczej, tej osoby. Jednak przeważnie dyrektywy UE odnoszą pojęcie „konsumenta: tylko do osób fizycznych. Nowelizacją z 14.02.2003 r. postanowiono dokonać w tym kierunku zmian:

* uchylono § 3 art. 384;

* wprowadzono do części ogólnej definicje konsumenta, zawężającą zakres pojęcia do osób fizycznych (art. 221)

→ cele: choć UE nie zakazuje poszerzania tego zakresu, to w porównaniu z unijnymi przedsiębiorstwami, polskie przedsiębiorstwa miałyby gorszą pozycję, gdyż ich koszty byłyby wyższe.

– Pojęcie konsumenta zostało zawężone poprzez wprowadzenie pewnych przesłanek:

* dokonywanie czynności prawnej, a więc nie w przypadku dokonywania czynności psychofizycznych.

* związanie z działalnością gospodarczą lub zawodową w sposób bezpośredni – chodzi tu o to, by chroniona osoba, rzeczywiście była stroną słabszą, gdyż stan deficytu informacyjnego nie występuje, jeśli dokonywana czynność jest związana z działalnością gospodarczą lub zawodową.

– Definicja w art. 221 jest regułą ogólną i dopuszczalne jest inne sformułowanie w przepisach szczególnych (np. ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów definiuje pojęcie „konsument” tak jak w uchylonym § 3 art. 384 → lex specialis derogt legi generali.