– podstawowy akt prawny – Kodeks pracy z 1974 r. (znowelizowany) – CHARAKTER KOMPLEKSOWY – obejmuje normy prywatno- i publicznoprawne;

– główny przedmiot regulacji (centralna instytucja) to indywidualny sto¬sunek pracy, a jego istotna treść to dobrowolnie podjęte przez pracownika zobowiązanie do osobistego i odpłatnego świadczenia pracy podporządkowanej i to w ciągu pewnego czasu;

* wywodzi się z cywilnoprawnej umowy o prace z KZ z 1933 r., ale obecnie w KP uregulowana w sposób pełny i ze swoistymi zasadami, też z odrębnymi, autonomicznymi źródłami prawa jak układy zbiorowe pracy oraz inne porozumienia zbiorowe, a wykonaniu zobowiązań z tego stosunku służą poza ochro¬ną sądową szczególne środki nacisku społecznego;

* w art. 300 KP odesłanie w sprawach nieuregulowanych do kc, o ile nie jest to sprzeczne z zasadami prawa pracy (odesłanie do stosowania subsydiarnego, nie bezpośredniego);

– w doktrynie rozbieżności → czy jest to odrębna gałąź prawa czy nie (ze względu na kompleksowy charakter norm)  wg Radwańskiego – koncepcja szczególnej gałęzi prawa prywatnego, która obejmuje prywatnoprawne normy regulujące stosunek pracy, a występowanie ich w otoczeniu norm publicznoprawnych nie powinna podważać tej koncepcji, gdyż ustawodawca sam wydzielił je w strukturze wew. KP, oraz w relacji zew. – w odniesieniu do kc;