→ poprzez takie cechy, które mają doniosłe znaczenie na obszarze stosunków cywilnoprawnych, określając tożsamość człowieka i wyznaczając jego sytuacje prawna w społeczeństwie.

Nazwisko i imię – językowe oznaczenie indywidualnej osoby fizycz¬nej.

 wybór nazwisko zależy od przynależności do grupy rodzinnej, a imię od rodziców/opiekunów.

 zmiana nazwiska lub imienia dopuszczalna albo wraz ze zmianą stanu cywilnego albo z ważnych przy¬czyn ustalanych w trybie administracyjno-prawnym.

 istnieje generalny obowiązek ustalenia dla każdego człowieka jego nazwiska i imienia → zasada wyinterpretowana z systemu prawa na podstawie szeregu prze¬pisów szczególnych.

 nie zawsze wymagane jest identyfikowanie podmiotu poprzez nazwisko, np. w przypadku masowych umów życia codziennego, a czasem wystarczy jakieś inne oznaczenie osoby (np. numerka od garde¬roby) lub papierów wartościowych, jednak w przypadku większości ważnych (z reguły pisemnych) czynności prawnych, konieczne jest zidentyfikowanie przynajmniej poprzez nazwisko.

* w przypadku wymagania od państwa uznania lub przymusowej realizacji jakiegoś stosunku prawnego z innym podmiotem, wymagane jest identyfikowanie poprzez nazwisko (przepisy kpc).

 Inne formy indywidualizacji osoby:

* pseudonimy (oznaczenia przesłaniające) – pełnią funkcję indywidualizującą. Są dowolnie przybierane, a posługiwanie się nimi jest dozwolone.

* linie papilarne odciśnięte na kartce – mogą pełnić zastępczą rolę indywidualizującą osobę niepiśmienną (art. 79 kc).

→ zastosowania któregoś z dwu powyższych form indywidualizacji, nie powoduje jednak uchy¬lenia zastosowania ogólnych norm o formie czynności prawnych.