Pojęcie

– umowa to samodzielna i integralna całość mimo że dochodzi do skutku przez zgodne oświadczenia woli dwóch albo więcej stron (konsens);

– nie zawsze zgodny zamiar stron pokrywa się z tym pojęciem w ujęciu psychologicznym, gdyż zgodnie z art. 65 kc reguły wykładni mogą prowadzić do przy¬pisania wypowiedzi jednej strony innego sensu, niż miała faktycznie na myśli;

* sens taki jaki powinien nadać uważny odbiorca;

– dyssens jawny i ukryty (zależy czy strony go sobie uświadamiały) – ale od strony prawnej nie ma to znaczenia, gdyż obie postacie dyssensu należy traktować tak samo;

– powoływać się na wady oświadczenia woli można dopiero wtedy gdy została zawarta umowa, a w przypadku dyssensu umowa w ogóle nie dochodzi do skutku.

Zakres konsensu

– do konstytutywnych cech umowy (i innej czynności prawnej) należy wyznaczenie jej skutków prawnych → jaką treść powinna obejmować umowa, aby uznać ją za zawartą

* Maksymalny (konieczny) zakres konsensu – granice kompetencji przy¬sługujące stronom przy regulowaniu treści czynności prawnej;

* Minimalny zakres konsensu – istnieją wskaźniki, które pełnią funkcję uzupełniającą w stosunku do samego konsensu stron, a jednocześnie wskazują elementy które niezależnie od woli stron objęte są ich oświadczeniem woli. Są to min. normy prawne i przewidziane w prawie inne mierniki (art. 56). Konsens więc w ujęciu minimalnym musi objąć pewien minimalny zakres skutków prawnych (określany jako „istotne postanowienia umowy” – art. 66§1, art. 389 kc).

Określenie stron

– niezbędna przesłanka dojścia umowy do skutku, ale mogą je wskazywać okoliczności zawarcia umowy, a nie tylko sama umowa.