podlegają zasadzie oficjalności, tzn.: sąd doręcza stronom lub uczestnikom postępowania pisma procesowe i sądowe z urzędu. Doręczeń dokonuje sąd za pomocą poczty, komorników, woźnych oraz sądowej służby doręczeniowej (art. 131). Doręczenia można dokonać bezpośrednio w sekretariacie sądu. W sprawach z zakresu prawa pracy sąd może wezwać strony i pozostałych uczestników w sposób dowolny, jeśli uzna, że to przyspieszy postępowanie. W postępowaniu gospodarczym strony są zobowiązane do doręczania sobie pism wzajemnie. Nie dotyczy to jednak pism, z których datą wniesienia wiąże się zachowanie terminu: pozew wzajemny, apelacja, kasacja, zażalenie, sprzeciw od wyroku zaocznego, sprzeciw od nakazu zapłaty, zarzut od nakazu zapłaty, wniosek o zabezpieczenie powództwa, skarga o wznowienie postępowania (art. 4799).

Osobom fizycznym doręcza się pisma osobiście, a w braku zdolności do czynności prawnych jej przedstawicielowi ustawowemu. Osobom prawnym i jednostkom nie posiadającym osobowości prawnej doręczeń dokonywa się do rąk organu uprawnionego do reprezentacji przed sądem lub osobie właściwej do odbioru pism. Wspólnikom spółek handlowych i przedsiębiorcom rejestrowym doręcza się pisma na adres podany w rejestrze, chyba że podali inny dla doręczeń. Jeśli ostatni adres został skreślony jako niewłaściwy a innego nie podano, skreślony uważa się za właściwy. Niemożności doręczenia w ww. sposób umożliwia pozostawienie pisma w aktach ze skutkiem doręczenia. Jeśli ustanowiono pełnomocnika lub osobę do doręczeń, pisma doręcza się tym osobom (wyj. Skarb Państwa otrzymuje pisma zawsze jak osoba prawna i organizacja bez osobowości). Jeśli strona zamieszkuje poza Polską i nie ma pełnomocnika do sprawy w kraju, winna ustanowić pełnomocnika do doręczeń. Pełnomocnik kilku uczestników otrzymuje tyle odpisów ilu mocodawców reprezentuje, natomiast kilku pełnomocników jednego uczestnika otrzymuje tylko jeden odpis. Strony oraz pełnomocnicy są zobowiązani do informowania sądu o zmianach adresu pod rygorem pozostawienia pisma w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia (art. 136§1 i 2 oraz art. 1135§2); nie dotyczy to skargi o wznowienie postępowania.

Doręczenie właściwe następuje, gdy pismo procesowe dostarczono właściwej osobie. W razie braku możności doręczenia w wyniku braku dobrej woli ze strony adresata zastosowanie znajduje doręczenie zastępcze, czyli do rąk domownika, zarządcy domu, sąsiada, sołtysa o ile podejmą się oddania pisma i nie są przeciwnikami procesowymi adresata (art. 138 i art. 139§1 i 2). Niemniej adresat może wciąż dowodzić nie otrzymania pisma.

Odrębnym sposobem doręczenia jest doręczenie do rąk ustanowionego przez sąd oczekujący kuratora. Ma to miejsce w przypadku, gdy nie jest znane miejsce pobytu strony, której ma być doręczony pozew lub inne pismo wywołujące potrzebę obrony jej interesów. Na wniosek zainteresowanego sąd ustanowi kuratora, który będzie odbierał pisma procesowe do czasu zgłoszenia się strony lub jej pełnomocnika ze skutkiem doręczenia. O ustanowieniu kuratora sąd obwieszcza w budynku sądu lub gminy (art. 143-147).

Skutki procesowe związane z doręczeniem powstają tylko w przypadku doręczenia i z jego chwilą. Na zarządzenie sądu w przedmiocie zażalenia nie przysługuje, lecz w piśmie odwoławczym można brak doręczenia lub niewłaściwe doręczenie podpiąć pod pozbawienie możności obrony (bezwzględna przyczyna odwoławcza).