Roszczenia uzupełniające mają za zadanie usuwanie negatywnych skutków, wywołanych przez inną osobę w majątku właściciela. Należą do nich:

 roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy

 roszczenie o zwrot pożytków

 roszczenie o odszkodowanie za szkodę spowodowaną zużyciem rzeczy, jej pogorszeniem lub utratą.

Roszczenia te są ujęte w art. 224 i 225 KC i nazwane są roszczeniami uzupełniającymi bo uzupełniają roszczenie windykacyjne. Nie są one nierozerwalnie związane z prawem własności i mogą być przedmiotem odrębnego obrotu. Roszczeń tych można dochodzić wobec posiadacza samoistnego jak i posiadaczy zależnych. Roszczenia uzupełniające przedawniają się z upływem roju od zwrotu rzeczy, a gdy nie została zwrócona z upływem 10 lat. Ochrona jaką przyznają roszczenia uzupełniające jest ściśle związana z dobrą lub złą wiary posiadacza i jest odmiennie regulowany dla trzech stanów posiadacza:

1. posiadacz jest w dobrej wierze – roszczenia uzupełniające dla właściciela nie powstają(tylko w razie otrzymania odszkodowania za utracenie rzeczy jest zobowiązany je zwrócić właścicielowi co wynika z bezpodstawnego wzbogacenia)

2. gdy można mu przypisać złą wiarę – jest zobowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy, za jej pogorszenie, utratę chyba że uległa by pogorszeniu lub utracie także w majątku właściciela, jest też zobowiązany zwrócić pożytki lub ich równowartość, a także wartość tych pożytków które utracił w wyniku złej gospodarki

3. gdy jest w dobrej wierze ale dowiedział się o wytyczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, ta samo jak w złej wierze tylko nie jest zobowiązany do zwrotu pożytków utraconych w wyniku złej gospodarki i nie odpowiada za utracenie lub zużycie rzeczy, chyba że nastąpiło to z jego winy