w opozycji do niesamoistnej, polega na tym, że w sytuacji, gdy wyrok wydany w sprawie ma wywołać bezpośredni skutek w stosunkach pomiędzy interwenientem a stroną przeciwną, to stosuje się tu przepisy o współuczestnictwie jednolitym (art. 81). Mimo tego nie staje się on stroną postępowania, jest traktowany odpowiednio.

Wstąpienie interwenienta do sprawy następuje na pisemny wniosek, w którego treści zostanie przedstawiony interes prawny. Można pismo to połączyć z czynnością procesową. Wniosek można złożyć od doręczenia pozwu pozwanemu do zamknięcia rozprawy w II instancji, chyba że sąd II instancji przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Badanie interesu prawnego interwenienta następuje w wyniku złożenia opozycji przez jedną ze stron (tylko do rozpoczęcia najbliższej rozprawy). Sąd w ramach postępowania incydentalnego (wpadkowe) bada zasadność interesu prawnego interwenienta. Do czasu wydania postanowienia interwenient może dokonywać wszelkich czynności procesowych, przy czym, jeśli jest to interwencja niesamoistna, to nie może on dokonywać czynności sprzecznych z wolą strony, do której przystąpił, może jednak dokonać czynności, których strona nie dokonała we właściwym czasie. Natomiast w interwencji samoistnej może on dokonywać wszelkich czynności za wyjątkiem jedynie dyspozytywnych (cofnięcie pozwu, ograniczenie żądania).

Interwenient nie może w toku procesu zarzucać, że strona, do której przystąpił, prowadziła spór nienależycie, chyba że wykaże, iż w momencie przystąpienia nie była możliwa skuteczna obrona albo strona umyślnie lub przez niedbalstwo nie korzystała ze środków obrony (art. 82). Sąd niewydajne orzeczenia na rzecz lub przeciwko interwenientowi. Może tylko przyznać mu zwrot kosztów od zobowiązanego, a zasądzić koszty tylko od interwenienta samoistnego.

Za zgodą stron, interwenient może wstąpić w miejsce strony, do której przystąpił (art. 83).