Uznanie za zmarłego

Zginanym jest osoba fizyczna o której nie wiadomo czy żyje czy zmarła.

Przesłanki uznania za zmarłego:

- fakt zaginięcia osoby

- upływ od chwili zaginięcia określonego czasu

Wypadki normalne:

1) Zgodnie z art. 29 kc - zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli od końca roku w którym istniejących wiadomości jeszcze żył upłynęło 10 lat.

Okres ten ulega skróceniu do 5 lat, jeżeli w chwili uznania za zmarłego ukończyłby 70 lat.

Art. 29 §2 kc wprowadza obostrzenie, że nie można uznać za zmarłą osoby przed ukończeniem 23 lat.

Wypadki kwalifikowane:

1) Zgodnie z art. 30 §1 kc - Kto zaginął w czasie podróży powietrznej lub morskiej w związku katastrofą lub innym szczególnym zdarzeniem ten może być uznany za zmarłego po upływie 6 miesięcy od dnia katastrofy lub innego szczególnego zdarzenia. Jeżeli nie można stwierdzić daty katastrofy statku lub okrętu, bieg terminu 6 miesięcznego rozpoczyna się z upływem roku od chwili gdy miał przybyć do portu przeznaczenia, a jeżeli nie miał portu przeznaczenia z upływem 2 lat od dnia w którym była ostania wiadomość o nim ( art. 30 §2 kc )

2) Zgodnie z art. 30 §3 kc jeżeli zaginięcie jest związane z innym niebezpieczeństwem - pożar, powódź, wyprawa wysokogórska ) ten może być uznany za zmarłego po upływie 1 roku od dnia ustania niebezpieczeństwa lub dnia w którym powinno było ustać.

PRzepis art. 31 §1 kc wprowadza domniemanie, że zaginiony zmarł w chwili oznaczonej w orzeczeniu. §2 tego przepisu nakazuje jako chwilę domniemanej śmierci uznać chwilę jaka jest według okoliczności najbardziej prawdopodobna albo pierwszy dzień terminu, z którego upływem uznanie za zamarłego stało się możliwe. ( koniec dnia ).

Art. 32 kc wprowadza domniemanie równoczesności śmierci.