– art. 123 § 1 pkt. 2 – uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, niekoniecznie przed sądem czy innym organem → szeroko interpretowany;

– 2 poglądy na kwalifikację prawną uznania przerywającego przedawnienie:

* uznanie to czynność prawna, w szczególności jednostronne oświadczenie woli uznającego (tzw. uznanie właściwe) → tak wg. Szpunara, przez Radwańskiego odrzucone;

* uznanie to działanie podobne do czynności prawnej (tzw. uznanie niewłaściwe) → polegające na zakomunikowaniu oświadczenia wiedzy wywierający skutek prawny w postaci przerwania przedawnienia o ile zgodnie z art. 61 dojdzie do wiadomości wierzyciela. Może być wyrażone w dowolnej formie, też znakami niejęzykowymi. Jest skuteczne, gdy uznający miał faktyczną świadomość swojego oświadczenia oraz gdy składał je dobrowolnie.

→ w przypadku osób prawnych nie konieczne jest by oświadczenie wiedzy składał tylko organ tej osoby (inaczej SN w 1995 r.);

→ NIE WYWOŁUJE INNYCH SKUTKÓW PRAWNYCH, w szczególności dłużnik ma nadal przysługujące mu wobec wierzyciela zarzuty;

→ uznanie po upływie biegu przedawnienia nie zmienia sytuacji, tzn. dług nadal pozostaje niezaskarżalny;

– uznanie właściwe roszczenia – umowa, w której dłużnik określa swoją wolę wykonania swojego długu:

→ umowa nie określona w ustawie, ale dopuszczalna na zasadzie art. 3531 kc;

→ forma dowolna;

→ SKUTKI PRAWNE TO OPRÓCZ PRZERWANIA BIEGU PRZEDAWNIENIA, RÓWNIEŻ TE OKREŚLONE W UMOWIE, ZREKONSTRUOWANE ZGODNIE Z ART. 56 I 65 KC;

 zawarta po upływie przedawnienia wywiera skutek zrzeczenia się zarzutu przedawnienia (wg SN);

→ w razie nieważności umowy przerwa biegu przedawnienia nie następuje tylko wtedy, gdy wyrażone w niej oświadczenie dłużnika nie spełnia przesłanek uznania niewłaściwego (świadomość i dobrowolność).