Według tradycyjnego poglądu prawo własności wynika ze stosunku własności, jaki istnieje między właścicielem a innymi podmiotami. Inny pogląd odrzuca istnienie stosunku własności, przyjmując, że prawo własności znajduje swe źródło w odpowiednich normach prawa przedmiotowego.

Niezależnie jednak od poglądu wyróżniamy stronę pozytywną(przysługującą właścicielowi) i negatywną(zobowiązująca wszystkie inne podmioty do nienaruszania własności).

Pozytywna W polskim KC nie ma tradycyjnej triady uprawnień właściciela(posiadania, pobierania pożytków, używania). KC wymienia uprawnienia, ale traktuje je jako uprawnienia podstawowe(niezamknięty zbiór) i jako podstawowe uprawnienia wymienia się:

 korzystanie z rzeczy:

 posiadanie rzeczy

 używanie rzeczy

 pobieranie pożytków

 dyspozycja faktyczna(prawo do przetworzenia, zużycia, lub zniszczenia)

 rozporządzanie rzeczą

 uprawnienie do wyzbycia się rzeczy

 uprawnienie do obciążenia rzeczy

Negatywna właściciel może korzystać z rzeczy i rozporządzać nią z wyłączeniem innych osób(inne podmioty mają obowiązek nie ingerowania w sferę uprawnień właściciela)[od tej zasady KC i inne przepisy przewidują wyjątki].

Granice prawa własności są nakreślone w całym systemie , co powoduje, że nominalnie nieograniczone prawo do władania rzeczą jest dość ograniczone na gruncie przepisów szczególnych; ograniczenia te mają z reguły charakter negatywny zabraniają właścicielowi korzystania ze swego prawa w określonych przypadkach Ograniczenia prawa własności wynikają z:

 Przepisów ustaw – art. 140 – granice własności wyznaczają nie poszczególne przepisy, lecz całokształt obowiązującego ustawodawstwa. (np. 142[wyższa konieczność], 144-154 [służebności], 231 [utrata własności na rzecz posiadacza])

 zasad współżycia społecznego

 społeczno-gospodarczego przeznaczenia rzeczy – tak samo jak zasady współżycia społecznego stanowi kategorię, która zarówno określa sposób wykonywania konkretnego prawa własności jak i kształtuje jego treść