Ochronę interesów wierzyciela uzasadnia niekiedy rozszerzenie skuteczności jego wierzytelności poza ścisły stosunek względny łączący go z pierwotnym dłużnikiem. Następujące instytucje służą poszerzonej ochronie wierzyciela:

a) skarga pauliańska zwana teraz ochroną wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika 527-534 KC

b) Art. 59. W razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. Uznania umowy za bezskuteczną nie można żądać po upływie roku od jej zawarcia.

c) przepisy o czynach niedozwolonych

d) zobowiązania realne przez swoiste wyznaczenie osoby dłużnika

inaczej należy zakwalifikować przypadki gdy wyjątkowo wierzycielowi przysługuje ochrona typu bezwzględnego. Dotyczy to najemcy lokalu mieszkalnego, któremu art. 690 KC zapewnia analogiczną ochronę do ochrony prawa własności oraz prawa dożywocia, które obciąża nieruchomość.