zgodnie z art. 72§2 k.p.c. ma miejsce w sytuacji, kiedy postępowanie może toczyć się tylko przeciw wszystkim pozwanym albo z inicjatywy tylko wszystkich legitymowanych czynnie łącznie, np. rozwiązanie wspólnie zawartej umowy.

Współuczestnicy postępowania są z reguły samodzielni w swoim postępowaniu. Art. 73§1 oraz 74 stwierdzają, że każdy z nich działa we własnym imieniu oraz że każdy z nich musi sam popierać wspólne roszczenie, a sąd wzywa na posiedzenia tylko tych, co do których jeszcze nie zakończono postępowania (istnieje możliwości, że każdy ze współuczestników otrzyma wyrok innej treści i w innym czasie). Również w przedmiocie skutków wyroku, jeśli tylko jeden współuczestnik wniesie odwołanie to nie skutkuje ono wobec pozostałych. Wyjątek zachodzi w przypadku współuczestnictwa materialnego, gdzie jedni uczestnicy zaskarżyli orzeczenie kasacją lub apelacją, sąd może z urzędu rozpoznać sprawę w stosunku do pozostałych (art. 378§2 i 39319 w zw. z art. 378§2) a orzeczenie stąd nie uprawomocnia się także wobec współuczestników nie apelujących (art. 363§3).

Wyjątek zachodzi w przypadku współuczestnictwa jednolitego, gdzie działania jednego odnoszą skutek do wszystkich a zawarcie ugody czy porozumienia wymaga zgody wszystkich (art. 73§2). Wniesienie odwołania czy kasacji odnosi skutek do wszystkich z urzędu – sąd musi a nie tylko może rozpoznać sprawę w stosunku do wszystkich współuczestników.